Nie spiesz się z siewem jęczmienia ozimego

Tradycyjny kalendarz agrotechniczny zalecał siew jęczmienia ozimego między 10 a 20 września. Zmiany klimatyczne, w tym długie i wyjątkowo ciepłe jesienie, wymuszają korektę tej praktyki. W wielu rejonach kraju optymalnym rozwiązaniem staje się przesunięcie prac na przełom września i października, a w cieplejszych rejonach nawet do pierwszych dni października.

Dlaczego zbyt wczesny siew może być ryzykowny?

      Zmasowane naloty mszyc i wirusy: Ciepły wrzesień i październik to idealne warunki do żerowania mszyc (wektorów wirusa żółtej karłowatości jęczmienia – BYDV). Młode siewki z wczesnych siewów są bezbronne wobec presji wirusowej, która potrafi zredukować plon o ponad 50%.

Nadmierne wybujanie łanu: Długi okres wegetacji z wysokimi temperaturami powoduje, że rośliny wchodzą w zimę zbyt rozwinięte. Wybujany, zagęszczony łan wyczerpuje składniki pokarmowe, traci mrozoodporność i staje się podatny na pleśń śniegową oraz mączniaka.

Zalecenia agrotechniczne przy opóźnionym siewie

      Korekta normy wysiewu: Rośliny wysiane później będą miały mniej czasu na jesienne krzewienie. Z tego powodu należy zwiększyć normę wysiewu o 10-15% względem zalecenia dla terminu optymalnego (celując zazwyczaj w ok. 300-400 ziaren/m², w zależności od stanowiska).

 Głębokość siewu: Utrzymuj stabilną głębokość do 2,5 cm. Zbyt głęboki siew jesienią dodatkowo opóźni i osłabi wschody.

Opóźnienie siewu pozwala ominąć szczyt jesiennej aktywności mszyc, ogranicza koszty insektycydów i buduje zwarty, odporny na wymarzanie łan. Monitoruj prognozę pogody i stan gleby, przesuwając wjazd siewnikiem w stronę października